Çoğu zaman yalnız olduğumu hissediyorum.Ama etrafıma bakınca kendimle çeliştim yine diyorum.Bu kısa süreli kalabalık gözümü boyuyor çoğu zaman.Ne alakası var be işte ailem, işte arkadaşlarım, işte dostlarım buradalar yanıbaşımda.Benimki sadece bir kuruntu.Salakça buluyorum düşüncelerimi.Bu beni 1-2 gün idare ediyor.En azından moral olarak çokta karamsar bir modda kaybolup gitmemi engelliyor.Arada bir yapıyorum.Ya avuntu deyin ya da başka birşey.
Sonra bir bakıyorum gerçekten yalnızım.Yalnızlığımın içinde çırpınıyorum ben yalnız değilim cümlesini heceleyerek.Herkes kendine müslüman diyorum.Hayat bazen böyle hissettiriyor evet.Kimseden sana fayda yok kızım diyorum.Kendi başının çaresine bak.Seni sevmek zorunda değiller.Tek başına da ayakta durabilirsin.Kimsenin seni sevmesine ihtiyacın yok.Ama bunları söylerken bile inanmıyorum kendime en başta da söylediğim gibi sadece gaz veriyorum kendime.Ve yine diyorum ki bu bile bana kendimi güçlü hissetmem de yardımcı oluyor.
Bazen düşünüyorum.Kimsesiz yalnız yaşayan insanları.Ya öyle bir duruma düşersem ne yaparım? Oturup ben ne yapıcam bundan sonra yaşayamam diye ağıt yakmam herhalde ve şimdilik olması gereken insanlar yanımda.
Bunların hepsi duygularımın zırvlaması.Ruh halimi ben bile çözemedim.Yanar dönerim biraz.Bir gün öyle bir gün böyle.Ya da etrafımda olan bitenler yüzünden bu haldeyim.Çözülecek o kadar çok yönüm var ki.Merak ediyor da değilim.Varsın aksın gitsin böyle yıllar.Ben beni bilir beni yaşarım.Gerisi teferruattır gözümde.
Ve olur da bir gün yalnız kalırsam antremanlıyım.
Dinlersen
