Hep özenmedik mi? Özendirildik yahut. Sürekli aynısı bende de olsun düşüncesindeyiz.Aşklarımız da böyle hep mutlu olsun mutlu bitsin istiyoruz.Halbuki mutlu bir birlikteliğin ardından hepimiz sıkılıyo bitiriveriyoruz herşeyi.
Kaybederken birini yenisi için yer açıyoruz hayatımızda.Birini kazanmak bu kadar zorken neden bu silip atmalar? Seven katlanır diye öğrettiler bize. Anne babalarımız da böyle geçirmediler mi zamanlarını. Koskoca bir evet.
Şimdiye kadar hep varlığa hükmetmiş beyinler.Ufacık bir terslikte yıkıp geçiyorlar düzeni. Basit olanı yapıyor hiç biri onun peşinden koşmuyor.Sadece idealleri var kimilerinin. Yapmak istedikleri, vazgeçemeyecekleri, olmazsa olmazları, beklentileri..
Hep bir beklenti içindeler.Kendilerini mükemmel sananlar.Bu kadar kolay onlar için adam tanımlamak.Ama kendilerine paha biçilince köpürenler.Sığ ve boş bir beklentinin içinde sürüklenip gitmeye mahkumlar.
İstediğim sadece bu acizlikler içinde benim gibi aciz ve acizliğini kabul etmiş biri. Bütün hata ve kusurlarıyla sadece seni seviyorum bana bir şans ver diyebilecek biri.Sana her türlü pisliği yapabilirim hazır ol diyen.Acısıyla tatlısıyla var mısın benle? Sana mutlu bir hayat sunmuyorum.Herşeyi yaşayabiliriz demeli adam.Bunları demeli.Diyebilmeli bana.
Çok şey.
